blam Elif, üniversiteden bekaretini kaybedip eve döndü. “Artık büyüdüm,” diye böbürlendi. Merakım tuttu; bir gece, “Elif, fındığın nasıl?” diye sordum. Güldü, “Tadına bak o zaman!” Odasına girdim; eteğini sıyırıp fındığına yumuldum. “Abicim, sapık!” dedi ama inledi. Tadı damağımda kaldı; dilimle onu çıldırttım. “Üniversite buna mı yaradı?” diye sırıttım. “Fazlasına,” dedi, zevkten titreyerek. İş bitince, “Bu aramızda,” diye tembihledi. “Söz,” dedim.
Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
Yorum Yaz