Afacan oğlan Can, olgun Melehat’la mahallede karşılaştı. “Damarlı yarrağımı saplayayım!” dedi Can sırıterek. Melehat, “Hadi eve, afacan!” diye cilve yaptı. Can, Melehat’ın amına tutkuyla sapladı; Melehat, zevkten, “Olgun dedik, şölen!” diye bağırdı. Can, “Afacan dedik, kral!” dedi kahkahayla. Gece, hazla doldu. Sabah, Melehat, “Yine sapla!” diye sordu muzipçe. Can, “Her zaman!” dedi. Melehat, “Can efsane!” diye güldü. O gece, Can’ın damarlı yarrağı Melehat’ın amıyla çılgın bir anıya dönüştü; evleri tutku ve neşeyle alev aldı.
Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
Yorum Yaz